บทนำ
แต่โชคชะตาเข้ามาแทรกแซงด้วยการฆาตกรรมที่วางแผนไว้อย่างละเอียด ส่งเธอกลับไปเมื่อ 10 ปีที่แล้ว! ในชีวิตใหม่นี้ เธอสาบานว่าจะทำลายเขาให้สิ้นซาก ลดเผ่าพันธุ์ของเขาให้เป็นเถ้าถ่าน และสาปแช่งคนรักของเขาให้พบกับความโชคร้ายไม่รู้จบ
เธอสาบานว่าจะล้างแค้นทุกคนที่ทำร้ายเธอให้ได้ร้อยเท่า!
ดังนั้น การกระทำแรกหลังจากการเกิดใหม่ของเธอคือการปฏิเสธความพยายามของคนเลวคนนั้นและแต่งงานกับศัตรูตัวฉกาจจากชีวิตก่อนของเธอ—เจ้าสัวคนสำคัญที่เธอไม่ควรยั่วโมโหในครั้งนี้!
เธอคาดว่าการแต่งงานของพวกเขาจะขับเคลื่อนด้วยความปรารถนาแทนที่จะเป็นความรัก แต่เธอกลับต้องประหลาดใจเมื่อเจ้าสัวคนนั้นมอบความรักและความทุ่มเทไม่รู้จบให้หลังจากที่พวกเขาแต่งงานกัน
บท 1
มีดคมกริบถูกกระชากออกมาจากหัวใจของอันหน่วน เลือดพุ่งกระเซ็นไปทั่วใบหน้าหล่อเหลาและอบอุ่นของกู้เหยียนเฉิง สามีในดวงใจที่ใครๆ ต่างยกย่องสรรเสริญ แต่เลือดสีแดงฉานบนใบหน้านั้นกลับเผยให้เห็นความโหดร้ายไร้ปรานีของเขาอย่างชัดเจน มุมปากของเขายกขึ้นเป็นรอยยิ้มบางเบา ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น
“อันหน่วน ผมไม่เคยรักเธอเลย ผมก็เบื่อร่างกายของเธอแล้ว รู้ไหม? เหยาเหยาในเตียงเซ็กซี่กว่าร้อยเท่า ส่วนเธอเหมือนศพ เย็นชาและแข็งกระด้าง...” เสียงเย็นชาของกู้เหยียนเฉิงทำให้รู้สึกหนาวจนถึงกระดูก
อันหน่วนไม่ร้องไห้ไม่โวยวาย การอบรมสั่งสอนอย่างดีตั้งแต่เล็กทำให้เธอกัดฟันอดทนต่อความเจ็บปวดที่ฉีกหัวใจเป็นชิ้นๆ โดยไม่แสดงออกมาให้เห็น
กู้เหยียนเฉิงพูดว่า “เธอรักผมมากไม่ใช่หรอ? งั้นก็ตายไปซะเพื่อให้ผมกับเหยาเหยาได้อยู่ด้วยกัน ผมจะขอบคุณเธอ!”
อันหน่วนตายไปโดยที่ดวงตายังเบิกกว้าง เธอสาบานไว้ในวินาทีสุดท้ายว่าจะจดจำความโหดร้ายทารุณของผู้ชายคนนี้ให้ฝังลึกลงไปถึงกระดูก!
แต่งงานกันสิบปี เป็นเพื่อนเล่นตั้งแต่เด็ก ครอบครัวเหมาะสมกัน แต่ไม่เคยคิดเลยว่าวันหนึ่งกู้เหยียนเฉิงจะฆ่าเธอด้วยมือของเขาเอง และใช้การทำลายล้างครอบครัวอันเป็นของขวัญหมั้นให้กับคนรักของเขา!
อันหน่วนฉลาดตั้งแต่เด็ก เชี่ยวชาญทุกอย่างทั้งดนตรี หมากรุก การเขียน และการวาดภาพ หลังจากแต่งงานกับกู้เหยียนเฉิงตอนอายุ 22 ปี เธอก็ระงับแสงสว่างของตัวเอง ทำหน้าที่ภรรยาอย่างเต็มที่ ละทิ้งทุกอย่างเพื่อช่วยเขาให้ก้าวเข้าสู่ครอบครัวชนชั้นสูง
แต่โชคดีที่สวรรค์มีตา!
เธอได้เกิดใหม่
เกิดใหม่ในสิบปีก่อน กลับมาในปีที่ยังไม่ได้แต่งงาน ในอุบัติเหตุรถยนต์ อันหน่วนกัดริมฝีปากมองผู้ชายที่ชนรถของเธอ
เย่จิ่งหุย ทายาทคนที่สามของตระกูลเย่ หนึ่งในสี่ตระกูลใหญ่ของประเทศเป่ยเหวิน มีรูปลักษณ์ที่หล่อเหลาและร่างกายที่สมบูรณ์แบบสูง 188 ซม. เป็นผู้ชายที่หล่อที่สุดในเมืองชิง แต่เป็นที่รู้จักในฐานะคนเสเพล เจ้าสำราญ แต่ในชีวิตก่อนกู้เหยียนเฉิงก็ไม่สามารถเอาชนะเขาได้!
“คุณอันหน่วนชอบผมหรือ?” เย่จิ่งหุยยกสายตามองอันหน่วน
เสียงทุ้มเสน่ห์ที่ชัดเจนเป็นการยั่วยวน แต่ทำให้อันหน่วนรู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูก
“ใช่” เธอตอบรับทันที
เพื่อนสาวข้างๆ เซี่ยชีชีตะโกนด้วยความตื่นเต้น “อันหน่วน เธอโดนหัวกระแทกหรือเปล่า?”
เย่จิ่งหุยมีความรู้สึกบางอย่างที่ไม่สามารถมองเห็นได้ในสายตา แต่เขาแสดงออกด้วยการมองอย่างเย็นชา
“เธอรู้ไหมว่าเขาเป็นใคร? เขาเป็นผู้ชายที่ชู้มาก” เซี่ยชีชีตะโกนใส่อันหน่วน “เขามีแค่หน้าตาเท่านั้น นอกนั้นไม่มีอะไรดี เธอพูดว่าเธอชอบเขาได้ยังไง?”
จริงๆแล้วเธอตาบอดถึงได้รักกู้เหยียนเฉิงผู้ชายจอมหลอกลวงคนนั้น!
เช้านี้พวกเธอไปขอพรที่ภูเขาชิงหนิง ระหว่างทางขากลับลงจากภูเขา รถของพวกเธอก็เกิดชนกับรถสปอร์ตสีแดงสดคันหนึ่งเข้าพอดี
และเธอก็ได้เกิดใหม่เพราะเหตุนี้!
อันหน่วนไม่ตอบเซี่ยชีชี เพียงแค่มองตรงไปที่เย่จิ่งหุยแล้วถาม
“กล้าชิงงานแต่งไหม?”
“อันหน่วน!” เซี่ยชีชีไม่สงบอีกแล้ว อันหน่วนเป็นอะไรไป? เย่จิ่งหุยหล่อก็จริง แต่เขาก็เป็นผู้ชายเลวนะ
“วันที่ 18 เดือนหน้าฉันจะแต่งงาน มาหรือเปล่า?” อันหน่วนพูดชัดเจนทีละคำ
เย่จิ่งหุยมองอันหน่วน เหมือนกำลังย่อยคำพูดของเธอ
ช้าๆ เขาพูดอย่างเย็นชา “คุณอันหน่วนคงหัวกระแทกจริงๆ ต้องไปตรวจดูหน่อย”
เขาหยิบการ์ดจากกระเป๋าแล้วส่งให้ “เงินผมออกเอง”
อันหน่วนเห็นว่าเป็นบัตรดำ เขาใจป้ำจริงๆ ไม่แปลกใจที่ผู้หญิงที่เคยคบกับเขาล้วนประสบความสำเร็จ
อันหน่วนรับบัตร “ถือว่าเป็นสินสอดแล้วกัน”
เย่จิ่งหุยมีความประหลาดใจเล็กน้อยในสายตา
อันหน่วนเป็นคนมีคุณธรรม รู้หนังสือ และไม่เคยมีส่วนเกี่ยวข้องกับคนเสเพล เธอรอที่จะแต่งงานกับกู้เหยียนเฉิงเท่านั้น
เซี่ยชีชีข้างๆ ตาโตด้วยความตกใจ พูดไม่ออก
เย่จิ่งหุยยิ้มอย่างมีความหมาย
“วันแต่งงานถ้าคุณมา ฉันจะไปกับคุณ” อันหน่วนพูด
จริงๆแล้วในชีวิตก่อน คืนก่อนแต่งงานกับกู้เหยียนเฉิง
ตี 4 เธอได้รับโทรศัพท์จากหมายเลขแปลกหน้า
“พรุ่งนี้ผมจะมาชิงงานแต่ง คุณจะไปกับผมไหม?”
“คุณเป็นใคร?”
“กู้เหยียนเฉิงไม่ใช่คนดี”
แล้วสายก็ถูกตัดไป
ภายหลังเธอรู้โดยบังเอิญว่าโทรศัพท์นั้นมาจากเย่จิ่งหุย ตอนนั้นเธอไม่มีความเกี่ยวข้องกับเย่จิ่งหุย รู้ก็ไม่ใส่ใจ
จนกระทั่งจบชีวิตก่อน เธอถึงเข้าใจว่าทำไมเย่จิ่งหุยถึงบอกว่ากู้เหยียนเฉิงไม่ใช่คนดี
ในชีวิตก่อนเย่จิ่งหุยไม่ได้มาร่วมงานแต่ง
แต่ในชีวิตนี้ไม่ว่าเย่จิ่งหุยจะมาหรือไม่ เธอก็จะไม่แต่งงานกับกู้เหยียนเฉิงอีก!
ถ้าเขามา ก็เพื่อการแก้แค้นกู้เหยียนเฉิงให้ดียิ่งขึ้นเท่านั้น!
เธอหันหลังแล้วเดินออกไป
เซี่ยชีชีรีบตามอันหน่วนกลับไปที่รถของพวกเธอ
เย่จิ่งหุยมองรถที่จากไป
นานมาก ริมฝีปากของเขาค่อยๆยิ้ม อันหน่วนคนนี้ช่างน่าสนใจ ไม่แปลกใจที่ผู้ชายในเมืองชิงล้วนแย่งกันแต่งงานกับเธอ
ในรถ เซี่ยชีชีมองอันหน่วนที่ดูสงบ แล้วอดถามไม่ได้ “เธอหัวกระแทกจริงๆเหรอ? ถึงได้ให้เย่จิ่งหุยมาชิงงานแต่ง?”
“เธอคิดว่าฉันไม่สติหรือ?” อันหน่วนขับรถแล้วเหลือบตามองเซี่ยชีชี
ต้องรู้ว่าในวินาทีสุดท้ายก่อนเกิดอุบัติเหตุในชีวิตก่อน กู้เหยียนเฉิงใช้มีดคมกริบแทงเข้าที่หัวใจของเธอ
“แล้วกู้เหยียนเฉิงล่ะ? การแต่งงานของพวกเธอทำให้คนอิจฉามากมาย ถ้าเธอมีชู้ก่อนแต่งงาน เขาจะทำยังไง?” เซี่ยชีชีคิดอย่างหนัก
อันหน่วนหัวเราะเยาะเย้ย ถ้าเขาไม่รู้จะทำยังไง แล้วในชีวิตก่อน ตอนที่เขากับเหยาเหยาเปลือยกายพันเกี่ยวกันต่อหน้าต่อตาเธอ เขาเคยคิดถึงความรู้สึกของเธอบ้างไหม?
เธอกัดฟันพูด “เขาไม่สมควรเป็นคน!”
บทล่าสุด
#1205 บทที่ 1205
อัปเดตล่าสุด: 9/8/2025#1204 บทที่ 1204
อัปเดตล่าสุด: 9/8/2025#1203 บทที่ 1203
อัปเดตล่าสุด: 9/8/2025#1202 บทที่ 1202
อัปเดตล่าสุด: 9/8/2025#1201 บทที่ 1201
อัปเดตล่าสุด: 9/8/2025#1200 บทที่ 1200
อัปเดตล่าสุด: 9/8/2025#1199 บทที่ 1199
อัปเดตล่าสุด: 9/8/2025#1198 บทที่ 1198
อัปเดตล่าสุด: 9/8/2025#1197 บทที่ 1197
อัปเดตล่าสุด: 9/8/2025#1196 บทที่ 1196
อัปเดตล่าสุด: 9/8/2025
คุณอาจชอบ 😍
พลาดรักร้ายนายวิศวะ
"พี่สาวฉันไม่ใช่ผู้หญิงขายตัว อย่างที่พี่เข้าใจ" มิริณสวนกลับอรัณอย่างไม่ยอมทันที
"เป็นเด็กN มันไม่ได้ต่างกับผู้หญิงขายตัว" อรัณจับข้อมือเรียวเล็กของมิริณเอาไว้แน่น ด้วยความโกรธและโมโห ใบสวยหวานไร้กรอบแว่นตา จ้องมองคนปากร้ายโดยไม่เกรงกลัวแต่อย่างใด
"ถ้าเกลียดผู้หญิงขายตัว เกลียดพี่สาวฉัน เกลียดฉันมากนัก พี่ก็เลิกยุ่งกับฉันเสียทีสิ" มิริณกดน้ำเสียงโดยความไม่พอใจ พร้อมกับสะบัดมือออกจากแขนของอรัณ
"ถ้าอยากเป็นเด็กขายตัวตามพี่สาวของเธอนัก ก็มาขายให้ฉันเสียสิ จะได้ไม่ต้องวิ่งหาคนอื่นให้มันเหนื่อย แค่นอนให้ฉันกระแทกก็พอ"
"พี่รัณ" มิริณตระโกนใส่หน้าอรัณด้วยความโกรธจัด
!! เพี๊ยะ !! พร้อมกับตะเบ่งฝามือฝาดใบหน้าอันหล่อเหลาของอรัณด้วยที่เขานั้นดูถูกเธอไม่หยุด
ใบหน้าของอรัณหันไปตามแรงตบและมอง มิริณมาด้วยสายตาดุดัน
"ขอซื้อดีๆ ไม่ขาย งั้นก็โดนฉันกระแทกก่อน แล้วค่อยคิดราคามาละกัน" พูดจบอรัณก็ระดมจูบคนตัวเล็กไปทั่วทั้งใบหน้าด้วยความโมโห
Dangerous Engineering เขตรักอันตราย นายวิศวะ
“หยุดมโนเลยอ้วน กูแค่ให้เกียร์ ไม่ได้คิดจะเอาทำเมีย” ชิ! เบรกซะฉันล้อลากเลยไอ้พี่บ้านี่
ใครจะอยากไปเป็นเมียนักเลงแบบพี่ล่ะ
“ไม่รู้ล่ะ ใจพี่อยู่ที่นิ่มแล้ว” ฉันพูดออกไป
ก็ฉันเคยได้ยินพี่ ๆ พูดว่าใจอยู่เกียร์ เพราะงั้นเขาก็ให้ฉันแล้ว สรุปแล้วหัวใจเขาอยู่ที่ฉัน
“มโนล้วน ๆ เลยนะมึง” พี่เคลิ้มเขาส่ายหัวใส่ฉัน แล้วจากนั้นเขาก็ขับรถออกจากข้างทางที่อยู่ข้างบ้านหลังใหญ่ที่เขาเดินหายเข้าไป
“เดี๋ยวนิ่มจะดูแลให้ดีเลยนะจ๊ะ” ฉันฉีกยิ้มใส่พี่เคลิ้ม
ก็ตอนนี้พี่เขาอกหัก ฉันก็แค่อยากเห็นพี่เขายิ้มก็แค่นั้น
“เรื่องของมึง เพราะกูไม่สนใจ มึงจะทิ้งก็ได้นะถ้ามันเกะกะลูกตามึง หรือจะให้กูโยนทิ้งตอนนี้ก็ได้นะ”
“อย่ามายุ่งกับของนิ่มนะ! ตอนนี้มันเป็นของนิ่มแล้ว พี่ห้ามยุ่ง”
“มโนอะไรก็มโนไป แต่อย่ามโนว่ากูเป็นผัวมึงก็พอ เพราะมันเป็นไปไม่ได้”
“ชิ! คิดว่านิ่มอยากเป็นเมียพี่หรือไง ฝันไปเถอะ นักเลงอย่างพี่เคลิ้ม นุ่มนิ่มไม่เอามาเป็นผัวหรอก ปวดหัวเรื่องผู้หญิงที่เยอะอย่างกะฝูงวัวฝูงควาย แล้วนิ่มก็ไม่มีปัญญาวิ่งหนีคู่อริพี่ด้วย นิ่มอ้วน นิ่มเหนื่อย”
“มึงมโนไปไกลแล้วนะอ้วน หยุดต่อมมโนมึงเดี๋ยวนี้”
ลวงรักคุณหมอคาสโนว่า
เรื่องราวของคุณหมอ "คาสโนว่าตัวพ่อ" ควงผู้หญิงเป็นว่าเล่น ปากดี งี่เง่า เอาแต่ใจตัวเองอย่าง "คณาธิป"
เมื่อมาพบกับกวางน้อยไร้เดียงสาแต่สู้คนอย่าง "ชมชนก" เด็กนักศึกษาคณะบริหารที่มาฝึกงานในโรงพยาบาลของเขา
เธอคอยส่งทั้งขนม กาแฟและมักจะเดินมาให้เขาเห็นบ่อย ๆ
แต่เขาไม่ค่อยชอบเธอเท่าไหร่เพราะไม่ต่างกับพวกโรคจิต
ไม่ว่าเขาจะทำอะไรกับผู้หญิงคนอื่นที่ห้องไหน
ทำไมต้องเจอกับเธอทุกทีสิน่า!!
** นิยายเรื่องนี้พระเอกเริ่มแรกไม่ใช่คนดีนะคะ ปากร้ายและเอาแต่ใจ
นิยายเป็นแนว 18+ มีฉากอีโรติกค่อนข้างละเอียด
ควรใช้วิจารณญาณในการเสพ
เกลียดรัก
อารญากับธีรเดชก็เช่นกัน
แต่เกลียดกันไปเกลียดกันมาดันท้องเฉยเลย
ดวงใจรักนักรบ
Vs
หฤทัย สิริโสกุล สาวน้อยวัยกระเตาะเจ้าของโรงเรียนอนุบาลป้ายแดง ชีวิตของเธอเหมือนจะดี๊ดี ชอบมองโลกในแง่บวกเสมือนเจ้าของทุ่งดอกลาเวนเดอร์มาเอง หากหัวใจเจ้ากรรมต้องกระตุกเต้นแรง เมื่อดันมาสปาร์กกับพ่อลูกอ่อนจอมเย็นชาเข้าเต็มเปา ทว่าอ่อยเบอร์แรงสักแค่ไหน เขาก็เฉยซะจนน่าระเหี่ยใจ แต่อย่าหวังว่าเธอจะถอย ก็เจ้าลูกชายก็น่ารักน่าฟัด น่าสมัครเป็นแม่เลี้ยงเป็นที่สุด ส่วนคนเป็นพ่อก็มีเสน่ห์เหลือล้นน่าดามใจซะขนาดนี้ มารยาทุกเล่มเกวียนที่มีเธอจะขุดขึ้นมาใช้ให้หมด อยากรู้นักว่าเขาจะเป็นเจ้าพ่อน้ำแข็งไปได้นานสักแค่ไหน!
บ่วงรักบ่วงเสน่หา
ขย่มรักมาเฟีย
"ความทรงจำบ้าบออะไรของคุณ ฉันไม่อยากจะทบทวนอะไรทั้งนั้น ออกไปห่างๆฉันเลยนะ...อื้อ...ปล่อยฉันสิ ไอ้มาเฟียบ้า...จะมายุ่งกับฉันทำไมห้ะ!...."
"ไม่ยุ่งกับเมีย...แล้วจะให้ไปยุ่งกับหมาแมวที่ไหนล่ะหึ...ไม่ได้เจอตั้งนาน...คิดถึงดุ้นของผมไหม...อยากจะอม...อยากจะเลียเหมือนที่เคยทำหรือเปล่า...."
"ไม่....ถ้าคุณเสี้ยนมากนักก็ไปเอากับผู้หญิงของคุณสิ..ผู้หญิงพวกนั้นเขาเต็มใจทำให้คุณแบบถึงอกถึงใจ คุณจะมาบีบบังคับฉันให้เสียแรงทำไม"
"ก็ผู้หญิงพวกนั้นมันไม่ตื่นเต้นเหมือนกับคุณนิ....ผมชอบใช้แรง...โดยเฉพาะกับคุณ....ชอบเยแรงๆ....ตอกแบบจุกๆ และที่สำคัญผมชอบตอนที่คุณครางเหมือนคนกำลังจะตายตอนที่ผมกำลังเอาคุณ"
"ใครโดนคุณเอาก็ต้องครางเหมือนจะตายกันทั้งนั้นแหละ ใหญ่เกินบ้านเกินเมืองซะขนาดนั้น ไปผู้หญิงเอาพวกนั้นไป อย่ามายุ่งกับฉัน...อื้อ...ปล่อยฉันสิ"
"ทำไมชอบไล่ให้ผมไปเอาคนอื่นนักหึ....ไม่เข้าใจเหรอว่าผมจะเอาคุณ....ผมชอบหอยฟิตๆของคุณมากกว่า...ผมหลง...ผมคลั่งไคล้...และผมก็อยากจะได้มันอีก...หลายๆครั้ง....ซ้ำแล้วซ้ำเล่า....จนกว่าหอยน้อยๆของคุณมันจะรับไม่ไหว...อืม....ไม่ได้เอามานานแล้ว....คุณให้ใครมาซ้ำรอยผมหรือเปล่า...."
ลิขิตรักนายสุดหื่น
เรื่องย่อ....
“คุณอัสลาน… คุณออกไปห่างๆฉันหน่อยได้ไหม…ห้องครัวนี่มันก็กว้างมากเลยนะคุณ ทำไมคุณต้องมาใกล้ฉันขนาดนี้ด้วย…”
“ก็ผมอยากจะดูว่าคุณใส่ยาเสน่ห์อะไรลงไปในอาหารหรือเปล่า เพราะช่วงนี้ผมรู้สึกโหยหาคุณตลอดเลย…”
“ใครจะบ้ามาใส่ยาเสน่ห์ให้คุณกินล่ะ แค่นี้ฉันก็แทบไม่ได้นอนแล้ว… ขืนใส่ยาเสน่ห์ให้คุณกิน ฉันไม่นอนแกผ้าให้คุณเอาทั้งวันเลยเหรอ…”
“หึๆ…ก็คุณมันน่ามั่นเขี้ยวนิ จะจับจะตบตรงไหนก็แน่นไปหมดเลย…แถมกลิ่นตัวก็หอมไปยันหอยเลย…อืม…พูดไปแล้วขอผมดมให้ชื่นใจหน่อยสิ วันนี้ทำงานมาโคตรเหนื่อยเลย…”
“อื้อ…คุณจะทำอะไรน่ะคุณฮัสลาน นี่มันในห้องครัวนะคุณ…เดี๋ยวพวกแม่บ้านเดินเข้ามาจะทำยังไงคะ…ลุกขึ้นมาเดี๋ยวนี้เลยค่ะ จะมาดมอะไรตรงนี้”
“ก็ผมอยากดมตอนนี้ไงคุณ…เห็นหน้าคุณแล้วผมก็รู้สึกเสี้ยนจนทนไม่ไหวแล้วเนี่ย…ขอผมดมให้ชื่นใจหน่อยเถอะ”
“อ้ะ….คุณอัสลาน….อื้อ….ทำไมคุณมันหื่นแบบนี้เนี่ย….เอามือของคุณออกไปนะ เดี๋ยวคนมาเห็น….อ้ะ…ซี๊ด…อ่าส์….”
(ผัว) เด็กมันร้าย BAD LOVE
“ตุลดูรถให้พี่หน่อยสิรถเป็นอะไรไม่รู้ติดๆ ดับๆ”
“วันก่อนแอร์เสีย เมื่อวานยางรั่ว วันนี้ติดๆ ดับๆ ถ้าจะเป็นบ่อยขนาดนี้แนะนำให้ซื้อใหม่!!” เขาบอกแบบไม่สบอารมณ์ คงจะดูออกมาฉันจงใจมาเจอ
“จะซื้อใหม่ให้เปลืองเงินทำไม พี่ชอบรถคันนี้นะมีปัญหาบ่อยดี ^_^”
“ไม่ชอบคนแก่…มากประสบการณ์”
คำพูดของตุลทำให้ฉันหน้าเหวอกันเลยทีเดียว ครั้งแรกที่มีคนพูดว่าฉันแก่ แถมยังบอกว่ามากประสบการณ์อีก ฉันยังบริสุทธิ์อยู่นะไอ้เด็กบ้า!!
คลั่งรักร้ายนายวิศวะ
"ปล่อยนะพี่ริว พี่ไม่ใช่ ผัว..." เสียงเล็กถูกกลื้นหายในลำคอ เมื่อโดนคนใจร้ายตรงหน้าระดมจูบไปทั้งใบหน้า อย่างไม่ทันตั้งตัว ริวถอนจูบออก เสมองคนตรงหน้าอย่างเย้ยหยัน
"ผัว...ที่เอาเธอคนแรกหนะ"
"พี่ริว..." เจนิสตะเบ่งเสียงด้วยสีหน้าอันโกรธจัด
"ทำไม เรียกชื่อพี่บ่อยแบบนี้ละครับ" ริวเอ่ยพร้อมกับสบตาคนตรงหน้าด้วยสายตาดุดัน
"คิดว่าคืนนี้เธอจะรอดเหรอ" ริวตะเบ่งเสียงขึ้นมา จนร่างบางถึงกับชะงัก
"ปล่อย...นะ คนเลว" ยิ่งเธอต่อต้านเขายิ่งรุนแรงกับเธอมากขึ้น
"เอาดิ...เธอตบ ฉันจูบ..." ริวเอ่ยพร้อมกับจ้องมองด้วยสายตาดุดัน
พิษรักคุณหมอ
มนต์มีนาคือหญิงสาวที่ครอบครัวของพิชยะให้ความช่วยเหลือตอนเธอไร้ที่พึ่ง นอกจากนี้เธอยังเป็นเพื่อนสนิทของน้องสาวตัวแสบ
การได้อยู่ร่วมชายคากันทำให้เขาและเธอเกิดความชิดใกล้ จนอยู่มาวันหนึ่ง..เพื่อนของน้องสาวดันริจะมีแฟน เขี้ยวเล็บที่พิชยะซ่อนเอาไว้อย่างดีจึงค่อย ๆ งอกออกมา
เขารุกและอ่อยเธออย่างหนักจนหัวใจของมนต์มีนาอ่อนปวกเปียกเหลวเป็นวุ้น ยอมเป็นแมงเม่าโบยบินเข้าไปในกองไฟด้วยตัวเองสปอยล์เนื้อหาบางส่วน
“เฮียไม่ชอบให้มีนสนิทสนมกับผู้ชายคนอื่น หวง…เข้าใจไหม” เขากระซิบชิดริมหูของเธอ
"แต่เราสองคนไม่ได้เป็นอะไรกันนะคะ”
"ต้องเป็นก่อนใช่ไหมถึงจะหวงได้” สายตาที่มองลงมาเจิดจ้าลุกวาวชวนให้มนต์มีนาหนาวเยือกเย็นขึ้นมา ทั้งที่อุณหภูมิในห้องไม่ได้ส่งผลต่อร่างกาย
“ทำไมไม่ตอบล่ะ” เสียงของพิชยะใกล้เข้ามาลมหายใจร้อนผ่าวเจือกลิ่นเหล้ากรุ่นอยู่ข้างแก้ม แล้วฉวยโอกาสหนึ่งสอดแทรกลิ้นเข้ามาในโพรงปากแล้วบดเบียด ลิ้นอุ่นครูดสีไปกับเรียวลิ้นเล็กอย่างเนิบช้าแต่ไม่อ่อนโยน
โปรดระวัง คืนหมาหอน แต่จะเป็นหมาหรือหมอต้องดูดี ๆ
พันธะร้ายนายวิศวะ
"_" คนรัก ความรัก แฟน มันเป็นแบบไหนกัน เพราะฉันไม่เคยมีแฟน แค่....ข้ามขั้นไปเท่านั้นเอง
"พี่... เป็นคนพูดเองนะคะ ว่าอยู่มหาลัยห้ามทำตัวสนิท ห้ามทำเป็นรู้จักกัน จำไม่ได้เหรอ" รีนลดาพูดพร้อมกับเชิดหน้าใส่เขา อย่างท้าทาย
***********************
เรียวตะมองคนตรงหน้าอย่างใกล้ชิด พร้อมกับยื่นหน้าอันเหล่อเหลาของตนเข้ามาใกล้ๆ ใบหน้าหวานของเธอรีนลดา คนโดนล็อกมือเธอเอาไว้ คนตัวเล็กรู้สึกถึงลมหายใจอุ่นๆ ของเขา ทั้งสองใบหน้าห่างกันไม่ถึงคืบ รีนลดาพยายามจะขัดขืนแต่ก็ไม่เป็นผล
"ทำไมกลัวเหรอ ที่เมื่อกี้ยังปากเก่งว่าฉันเป็นหมา ไม่เห็นจะกลัว" เรียวตะกดน้ำเสียงที่ไม่น่าฟังนัก
" ตึก ตึก " คนตัวเล็กรู้สึกใจเต้นแรงขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ เธอไม่ชอบเลยที่เขาเข้าใกล้แบบนี้
เรียวตะยังคงโน้มหน้าคม เข้ามาใกล้จนแทบจะชิดกัน คนโดนกดตัวได้แต่หลับตาพริบๆ
"_" อย่าคิดจะอะไรบ้าๆนะพี่เรียวพูดเองว่ารีนใช่สเปกพี่ อย่าทำอะไรที่มันกลืนน้ำลายตัวเองนะคะ" รีนลดากลั้นใจพูดออกไป แม้ในใจแอบจะกลัวเขาบ้างก็เถอะ เธอรู้ว่าเรียวตะนั้นเกลียดขี้หน้าเธอมากขนาดไหน แต่ครั้งนี้รีนลดากลับคิดผิด













